St Albans en Verulamium

Beste vrienden en volgers,

Na een calorierijk Engels ontbijt in de zonnige serre het Artmore House Hotel is het tijd voor een bezoek aan de de Royal National Rose Society Gardens. Een heerlijke rozentuin met honderden, nee duizenden soorten rozen in alle maten en kleuren. Ze zijn nu op hun best. We kunnen ons de verrukking van David Austin voorstellen, als er weer mooie varieteit uit de knoppen ging springen. We zoeken nog een tijdje naar de Geof Hamilton, maar deze ene soort moeten we toch in onze eigen achtertuin zoeken. Prachtig verzonnen namen komen voorbij: Absolutely Fabulous, Job Well Done, Edith Cavell. ' This makes one realise what you can do with your own garden', horen we een dame in bloemetjesjurk en zonnehoed verzuchten.

Dan bezoeken we het Verulamium Museum in St Albans, dat geheel gewijd is aan wat er opgegraven is uit de nabijgelegen Romeinse stad Verulamium. We worden aan de kassa in vrolijk Nederlands welkom geheten door Margreet, wier husband hier in Engeland een baan heeft, en zij dus ook.

De legioenen van Claudius landden in Engeland in 43 AD, en vrij snel ontstonden er in Engeland Romeinse steden. De grootsten waren Londen, Cirencester en hier bij het rivietje de Ver. Er was al wel een nederzetting van de celtische Catuvellauni stam, maar de beschaafde beschaving startte met de Romeinen. Die beschaving duurde tot in de vijfde eeuw, toen Verulamium werd verlaten en vergeten.

Het museum biedt een interessant beeld van het dagelijkse leven in Verulamium, met vele artefacten opgegraven door Mortimer Wheeler in de dertiger jaren. Gebruiksvoorwerpen, gereedschap, graven, mozaieken, stukken muurschildering en munten. Een denarius was een bronzen munt, die in de loop van de beschaving in waarde daalde. Daar echter de bronswaarde aan de munt bleef gekoppeld, slonk de diameter van de denarius navenant.

Ook een leuk museum voor de schoolkinderen in de buurt, die erg aanwezig zijn met hun opgewonden stemmetjes. Veel sluiertjes en tulbandjes, maar allemaal in schooluniform.

Wat weinig teruggevonden werd is bouwmateriaal. Dat is grotendeels gebruikt voor het bouwen van St Albans in de middeleeuwen. Niet ongebruikelijk in die tijd. St Albans ontleent zijn naam aan de heilige Alban. Dat was een inwoner van Verulamium, die een christelijke priester hielp onstnappen door hem te vermommen met zijn eigen mantel, en daarom zelf ter dood werd gebracht. Dit drama speel in de derde eeuw AD. Een eeuw later werd het Christendom de staatsgodsdienst (onder keizer Constantijn).

Op de plek van Alban's onthoofding staat nu St Albans Cathedral. Eerst stond er een Benedictijner klooster, de huidige kathedraal is Normandisch, uit de 11e eeuw. Een joekel van een ding. Er zullen ook nog wel wat romeinse stenen in zitten. De plaatselijke flintstone leent zich niet voor tierelantijntjes aan de buitenkant. En ook waren de Benedictijnen sobere jongens, dus de Kathedraal is ook eenvoudig. Maar wel groot.

Op de plaats van het oude Verulamium ligt nu Verulamium Park, waar de St Albanezen wandelen, fietsen, ijs eten en met de hond lopen. Even verderop zijn nog wel de resten van het Romeinse theater te zien. Wij sparen romeinse theaters.