Ons dagje Blenheim begint weer met een potje queue-en. Het is zondag, mooi weer en er is vandaag ook een auto-show op het terrein. Gelukkig zijn er genoeg drive-by kassa's, zodat we toch nog vlotjes binnen zijn. We mogen van de Duke of Marlborough op zijn grasveld parkeren, en goedgemutst storten we ons in het vrolijke zondagsgewoel. Eerst inspecteren we het paleis, dat van een verbluffende elegantie en rijkdom is. De hele familie Spencer-Churchill hangt aan de muren in groot formaat schlderij. Van de eerste Duke, de victor of Blemheim tot aan nummer elf, die het bescheiden doet met een paar mooie foto's.
Verder natuurlijk de gebruikelijke elegante plafondschilderingen; en de regimenten tinnen soldaatjes waar Winston dol op was als jongen. Winston Churchill was wel familie van de Duke, maar als neef van de achtste Duke had hij geen aanspraken op het hertogschap. Toch heeft ie het zoals bekend ver geschopt, en Engeland door een zeer moelijke tijd geloodst. Er is een interessante tentoonstelling over Churchill, met oude films, opnamen van zijn toespraken, brieven en andere persoonlijke herinneringen. Hij ligt hier vlakbij begraven, en niet bijvoorbeeld in St Paul's wat je zou verwachten.
Buiten op het voorplein is het een drukte van belang. De Morgan's staan in rijen opgesteld, met ernaast de trotse eigenaren. Er zijn zelfs wat driewielers uit de dertiger jaren bij. Alles straalt een typisch engelse gezelligheid uit. De kwinkslagen met ook weer typisch engelse humor vliegen over en weer. Een genot om erbij te zijn.
Verder is het aangenaam wandelen in de landschapstuinen aangelegd door de beroemde Lancelot Brown. It lifts the heart zogezegd. En als je moe wordt van het wandelen ga je op het gras zitten en wat cricket kijken. Wel buiten het speelveld, aangegeven met een ligggend touw.
Aan het eind van de middag hobbelen we tussen de Morgans het grasveld van de Duke weer af richting de uitgang. We hebben nog een best ritje voor de boeg, we leggen vanavond aan in St Albans.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten