Leiden Calling

Beste vrienden en volgers,

De dag begint vroeg vandaag. Om 1 uur 's nachts gaat het brandalarm af en blijft loeien tot iedereen klaar wakker buiten het hotel staat. Vals alarm, maar voor het geval dat ..., hij doet het hoor.

De rit naar Dover verloopt voorspoedig en we staan ruim op tijd in lane 50 te wachten tot de ferry zover is. Om ons heen staan allerlei vreemd uitgedoste wagens die op weg zijn naar een of ander event. Een ouwe witte Volvo stretched limo met koeievlekken en dito hoorns, een ouwe sportwagen matzwart gespoten en een blikken kanon op het dak, en een plastic-houten Pirates of the Caribbean auto, gevuld met echte Piraten en een schatkist op het dak. Als we de dames onder de piraten complimenteren met hun uitdossing, vallen ze niet uit hun rol. 'What outfit...?' Maar ze lachen gevleid. Onnodig te vermelden dat het allemaal Engelsen zijn. Prettig gestoord, nicely deranged.

Bij nader inzien had dit blog ook 'Rondom London' kunnen heten, want we hebben een keurig rondje rond de hoofdstad gemaakt. Maar 'Merry go round the roundabout' was ook wel toepasselijk geweest. Na vijftig van die dingen raak je de tel kwijt.

Het was weer een mooi reisje. En goed voor de lijn, de pondjes zijn eraf gevlogen. En we hebben genoeg bezienswaardigheden overgelaten om nog een keer over te steken. Gaan we echt een keer aan toe komen.

Beste vrienden en volgers, dit was het dan weer. Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!



　

Ons Kent Ons

Beste vrienden en volgers, 

Leeds Castle staat in het Domesday book van 1086 genoemd als Esledes (zoiets als hillside in het Saxische dialect). Dat is verbasterd tot Leeds. Wellicht omdat er elders in Engeland ook een stad Leeds bestaat. Wat daar dan weer de ethymologie van is, mag de lezer zelf googelen. Van zelfs de kleinste dorpjes, zoals Hadlow waar we logeren, is er een uitgebreide beschrijving te vinden.

 

 

Leeds Castle heeft een roerige geschiedenis, zij het niet een heel geweldadige. Het is ontelbare keren verbouwd, half afgebroken, weer opgebouwd, afgebrand, weer gerepareerd en opgeknapt. De gloriette is het oudste stuk en is in essentie de Normandische burcht. Het hoofdgebouw is neo-Tudor en stamt uit 1822.

Wie er allemaal gewoond hebben en wie het bezeten heeft, bespaar ik jullie maar. Enkele namen toch maar:  het was eens in bezit van Henry VIII en Catharine van Aragon, en uiteindelijk is het in 1926 gekocht door lady Baillie. Die laatste mevrouw had blijkbaar geld teveel en heeft de hele mikmak flink opgeknapt en gerefurbished. Ze heeft het nagelaten aan een trust, en nu mag iedereen genieten van 'the loveliest castle in the world'. 

Leeds Castle is inderdaad uitermate geschikt voor een dagje uit. Er is een uitgebreide promenade door het Woodland, een grote waterpartij met watervogels waaronder zwarte zwanen, een prachtige  mediterrane tuin (aangelegd door Lady Baillie), en een grappige roofvogel show met Travis de caracara, Mozart de uil, en John de falcon.

Er is ook een serieuze Maze (doolhof) van boxhedge. Na twintig minuten dwalen kom je in het centrum en mag je afdalen in een enge grotto, meteen geheimzinnige watergod.

De Gloriette bevat een aantal erg knusse kamers met mooi uitzicht op de moat. Je zou er zo in willen trekken.

 

Morgen is het weer tijd om de Dover Ferry op te zoeken en richting huis te gaan. Veels te snel!  Maar eerst het harnas nog even verplaatsen van de gang naar een hoekje in onze hotelkamer.

 

 

Hatfield House & Hill View House

Bese vrienden en volgers,

Hatfield House is een groot Jacobean paleis dat begin 17e eeuw is gebouwd door de eerste Marquess of Salisbury, Robert Cecil.

Naast Hatfield House staat het Old Palace, en dat is plek waar Elizabeth I als meisje gewoond heeft. Het is niet meer compleet, want het is in de Jacobijnse tijd grotendeels afgebroken. Een vleugel mocht blijven staan en dienst doen als stallen voor het nieuwe paleis.

Geen van de paleizen is van binnen te bewonderen vandaag, maar de tuinen maken alles goed. Een bordje bevat humble apologises voor de staat van de topiary, die is stevig onderhanden genomen ter verjonging. Nou kijk maar op de foto's, ze zijn glorious.

Verderop begint het uitgebreide park, waar ergens de eik moet staan, waaronder Elizabeth stond toen ze te horen kreeg dat ze koningin was geworden. Na een fijne wandeling bereiken we een viefe jonge eik met erbij een bordje dat deze in 1985 geplant is door ER II op de plaats van de bewuste historische eik. Nou dat is tenminste eerlijk. Er staan wel degelijk oeroude eiken in de buurt. We zouden gewoon stiekum het bordje hebben omgehangen.

Dat er zowiezo oude eiken staan is een wonder. Het landgoed is in The Great War stevig ontbost ten behoeve van hout om loopgraven te bouwen in Frankrijk. Ook is hier het prototype van de eerste tank getest, genaamd Mother. Als dank hiervoor (en de nodige gesneuvelde zonen van de marquess) schonk Churchill die toen minster van Oorlog was een Mark IV tank voor display op het landgoed. Er staat nu wel een tank, maar dat is weer een moderne replica, Edwin genaamd. De oude begon nogal door te roesten en staat nu in een museum.

Na Hatfield House wachten nog even bij de 12-eeuwse Parish Church van Hatfield. Om 14:00 uur is hij open voor bezoek volgens het keurige bordje. We babbelen wat met een ouder echtpaar dat ook te wachten staat. Ze zijn hier indertijd getrouwd, in 1962. De trein vanuit Hatfield is in een halfuurtje in hartje Londen. Ideaal voor de Londense comuter. Vandaar dat de huizen hier aan de prijs zijn. Als we vertellen dat Hans als jongetje in Hendon heeft gewoond, toevallig ook in 1962, is de boodschap dat de huizen daar tegenwoordig wel voor een miljoen weggaan. Om kwart over is het wel duidelijk dat de parson een lang uiltje te knappen heeft, en gaan we maar weer op weg.

Omdat we toch in de beurt zijn, gaan we even kijken in Hendon. Of Hill View House er nog staat. Major Tom Tom raakt wel een beetje in de war van alle Albert Roads in de buurt, maar toch lukt het wonderwel. Het huis staat er nog in volle glorie, evenals de bungalow van de buren waar we vanaf toen erg dik mee waren. Maar die zijn er niet meer.

De SatNav, zoals Tom hier wordt genoemd stuurt ons vanaf Hendon de North Circular Road op, maar daar steken we toch een stokje voor. De Outer Ring ( de M25) lijkt ons een stuk sneller. Londen is berucht voor road congestions, vooral met de spits.

Bij Dartford Crossing gaan we de Theems over. Een enorme hoge brug, waar de theeclipper Cutty Sark met alle rondhouten opgetuigd onderdoor zou kunnen zeilen. Iedereen wordt op de foto gezet, en we kunnen straks online de tol betalen. Gemak dient de mens. In St Albans Cathedral hebben we bij een creditcard-booth onze donatie gedaan.

Chatham is hier vlakbij. Hier viel de Ruyter indertijd de Engelsen op hun eigen rivier aan, en ruineerde de Engelse vloot. Engeland zit vol historie, en de historie wordt gekoesterd.

We komen terecht in het Hadlow Manor Hotel, alvast een stuk richting Dover. We zitten in de bar achter een pint of Guinness (my Goodness) cq witte wijn (oh la la ) en Eastenders op de tellie.

St Albans en Verulamium

Beste vrienden en volgers,

Na een calorierijk Engels ontbijt in de zonnige serre het Artmore House Hotel is het tijd voor een bezoek aan de de Royal National Rose Society Gardens. Een heerlijke rozentuin met honderden, nee duizenden soorten rozen in alle maten en kleuren. Ze zijn nu op hun best. We kunnen ons de verrukking van David Austin voorstellen, als er weer mooie varieteit uit de knoppen ging springen. We zoeken nog een tijdje naar de Geof Hamilton, maar deze ene soort moeten we toch in onze eigen achtertuin zoeken. Prachtig verzonnen namen komen voorbij: Absolutely Fabulous, Job Well Done, Edith Cavell. ' This makes one realise what you can do with your own garden', horen we een dame in bloemetjesjurk en zonnehoed verzuchten.

Dan bezoeken we het Verulamium Museum in St Albans, dat geheel gewijd is aan wat er opgegraven is uit de nabijgelegen Romeinse stad Verulamium. We worden aan de kassa in vrolijk Nederlands welkom geheten door Margreet, wier husband hier in Engeland een baan heeft, en zij dus ook.

De legioenen van Claudius landden in Engeland in 43 AD, en vrij snel ontstonden er in Engeland Romeinse steden. De grootsten waren Londen, Cirencester en hier bij het rivietje de Ver. Er was al wel een nederzetting van de celtische Catuvellauni stam, maar de beschaafde beschaving startte met de Romeinen. Die beschaving duurde tot in de vijfde eeuw, toen Verulamium werd verlaten en vergeten.

Het museum biedt een interessant beeld van het dagelijkse leven in Verulamium, met vele artefacten opgegraven door Mortimer Wheeler in de dertiger jaren. Gebruiksvoorwerpen, gereedschap, graven, mozaieken, stukken muurschildering en munten. Een denarius was een bronzen munt, die in de loop van de beschaving in waarde daalde. Daar echter de bronswaarde aan de munt bleef gekoppeld, slonk de diameter van de denarius navenant.

Ook een leuk museum voor de schoolkinderen in de buurt, die erg aanwezig zijn met hun opgewonden stemmetjes. Veel sluiertjes en tulbandjes, maar allemaal in schooluniform.

Wat weinig teruggevonden werd is bouwmateriaal. Dat is grotendeels gebruikt voor het bouwen van St Albans in de middeleeuwen. Niet ongebruikelijk in die tijd. St Albans ontleent zijn naam aan de heilige Alban. Dat was een inwoner van Verulamium, die een christelijke priester hielp onstnappen door hem te vermommen met zijn eigen mantel, en daarom zelf ter dood werd gebracht. Dit drama speel in de derde eeuw AD. Een eeuw later werd het Christendom de staatsgodsdienst (onder keizer Constantijn).

Op de plek van Alban's onthoofding staat nu St Albans Cathedral. Eerst stond er een Benedictijner klooster, de huidige kathedraal is Normandisch, uit de 11e eeuw. Een joekel van een ding. Er zullen ook nog wel wat romeinse stenen in zitten. De plaatselijke flintstone leent zich niet voor tierelantijntjes aan de buitenkant. En ook waren de Benedictijnen sobere jongens, dus de Kathedraal is ook eenvoudig. Maar wel groot.

Op de plaats van het oude Verulamium ligt nu Verulamium Park, waar de St Albanezen wandelen, fietsen, ijs eten en met de hond lopen. Even verderop zijn nog wel de resten van het Romeinse theater te zien. Wij sparen romeinse theaters.

Morgan's Day at Blenheim Palace

Beste vrienden en volgers,

Ons dagje Blenheim begint weer met een potje queue-en. Het is zondag, mooi weer en er is vandaag ook een auto-show op het terrein. Gelukkig zijn er genoeg drive-by kassa's, zodat we toch nog vlotjes binnen zijn. We mogen van de Duke of Marlborough op zijn grasveld parkeren, en goedgemutst storten we ons in het vrolijke zondagsgewoel. Eerst inspecteren we het paleis, dat van een verbluffende elegantie en rijkdom is. De hele familie Spencer-Churchill hangt aan de muren in groot formaat schlderij. Van de eerste Duke, de victor of Blemheim tot aan nummer elf, die het bescheiden doet met een paar mooie foto's.

Verder natuurlijk de gebruikelijke elegante plafondschilderingen; en de regimenten tinnen soldaatjes waar Winston dol op was als jongen. Winston Churchill was wel familie van de Duke, maar als neef van de achtste Duke had hij geen aanspraken op het hertogschap. Toch heeft ie het zoals bekend ver geschopt, en Engeland door een zeer moelijke tijd geloodst. Er is een interessante tentoonstelling over Churchill, met oude films, opnamen van zijn toespraken, brieven en andere persoonlijke herinneringen. Hij ligt hier vlakbij begraven, en niet bijvoorbeeld in St Paul's wat je zou verwachten.

Buiten op het voorplein is het een drukte van belang. De Morgan's staan in rijen opgesteld, met ernaast de trotse eigenaren. Er zijn zelfs wat driewielers uit de dertiger jaren bij. Alles straalt een typisch engelse gezelligheid uit. De kwinkslagen met ook weer typisch engelse humor vliegen over en weer. Een genot om erbij te zijn.

Verder is het aangenaam wandelen in de landschapstuinen aangelegd door de beroemde Lancelot Brown. It lifts the heart zogezegd. En als je moe wordt van het wandelen ga je op het gras zitten en wat cricket kijken. Wel buiten het speelveld, aangegeven met een ligggend touw.

Aan het eind van de middag hobbelen we tussen de Morgans het grasveld van de Duke weer af richting de uitgang. We hebben nog een best ritje voor de boeg, we leggen vanavond aan in St Albans.  
　

Alice in Oxford

Beste vrienden en volgers,

Vandaag gaan we de Colleges bekijken in Oxford. We hoeven alleen maar een stukje langs de Thames om er te komen. Langs Shillingsford, met een hele oude smalle brug over het water, en een oeroude uitspanning langs de oever. Bij Redwood is er een Park&Ride, en kunnen we verder met de dubbeldekker de stad in. Bij Christchurch College stappen we uit.

Het is vandaag Alice's Day in Oxford, en er lopen overal als white rabbit verklede dames rond met een flyer over wat er zoal te doen is vandaag. Lewis Caroll heeft hier zijn hele leven gewoond in een van de Colleges. Dat vertelt ons een vrolijke heer met een enorme hartenvijf kaart op zijn borst.

Er is ook allumnidag, en dus bijne alle colleges zijn dicht. Gelukkig kunnen we hier en daar even naar binnen peeken, en het binnenplein bekijken. Wel dus overal heren in billentikker op straat en dames met hoge hakken met Ascot-hoedjes.

Het weer houdt zich prima, dat moet ook wel want de Queen of Hearts houdt buiten audientie. We raken nog even verzeild in het Ashmolean Museum, met een collectie oudheden waar het Oudheidkundig in Leiden nog een puntje aan kan zuigen.

Imposant is de groene sportweide Bij Christ College. Een prachtig egale groene vlakte.

 

Weer terug in Wallingford, gaan we eerst wandelen in de Castle Gardens. Het zijn de resten van een enorm kasteel, gebouwd door William de Conquerer reeds in 1067. Als je op het hoogste punt staat, kan je uitkijken over de hele omgeving.

We eten een hapje in The Boathouse, een pub aan het water bij de (smalle) brug. Het is zaterdagavond en iedereen komt hier een biertje drinken, op het terras aan het water zitten, praten, en voetbal kijken. Niet geheel nodig, maar om nog even de benen te strekken lopen we langs nog even de rivier, waar de Saxen een lemen sterkte hadden. Daar is niet veel van over. Wel picknickende mensen, en van die typische longboats, die aangelegd hebben voor de nacht. Leuk om er eens eentje te huren.

The Queen’s Windsor en Wallingford’s George

Beste vrienden en volgers,

We lagen vannacht te stomen in onze bedjes. Dat kwam door de handdoekenverwarming in de badkamer die niet uit kon. Overigens een van de drie bare neccesities in een Engelse hotelkamer. In elke kamer hoort ook een strijkplank en een victoriaanse electrische ketel , om thee te zetten. Mocht het harnas in de hoek in de weg staan, mag je het zolang op de gang zetten.

Het Beaumont was vroeger een Catholic Boys Boarding School. Er is nu nog een mooi park over, en daarin het oude hoofdgebouw, The White House.

Bij Windsor Castle kunnen we oefenen in het queue-en en met opgeruimd humeur geduld oefenen. We zijn bepaald niet de enigen die vandaag op bezoek zijn. Veel Chinezen en Japanners. De gastheren en –vrouwen leiden alles in goede banen, met meesterlijke tact, en voor iedereen een vriendelijk woord.

 

Op onze audio guide worden we vriendelijk welkom geheten door de Prince of Wales in zijn wat neuzelende Queen’s English. Het kasteel zelf is prachtig. De St George’s Chapel is een gaaf meesterwerk van de laat-gothiek met slanke zuilen die als elegante bomenstammen het elaborate en delicate plafondwerk ondersteunen. St George is trouwens de patroonheilige van de Order of the Garter, die hier kwartier houdt. Charles is zelf ridder, en zijn moeder is de voorzitter van de orde. Niet bekend waar zij haar kouseband tegenwoordig draagt. In haar handtas?

 

Verder is Queen Mary’s Dollhouse erg leuk. Een compleet ingericht miniatuurpaleis, met miniatuur-kroonjuwelen, en een kinderkamer met een geminiaturiseerde miniatuurtrein. Dan komen de de vertrekken van Charles II met flink wat Rubensen van Dijcken en Holbeinen. Overdaad in het kwadraad. St George’s Hall, waar grote banquetten gehouden worden, zoals wanneer een nieuwe ridder van de orde van de kouseband ingehuldigd wordt. Imposant. Hier was ook de grote en verwoestende brand van 1992. Er is niets meer van te zien. Het prachtige eeuwenoude eikenhouten plafond is nog steeds prachtig, alleen niet meer eeuwenoud. Dit alles niet op de foto, want fotograferen mag echt niet.

In de nabijgelegen ontvangstzaal is het kostbare parket gerepareerd door de delen los te maken en simpelweg omgekeerd weer te leggen.  Er is teveel om te zien en teveel om op te schrijven. Overdonderend, en dat is de bedoeling ook.

Buiten kan je op de foto met een guard met berenmuts. Hij beweegt niet, behalve als ie afgelost wordt. Hij haakt achteraan aan de sliert guards die langs zijn hokje marcheert, terwijl de voorste neerstrijkt en bevriest.

 

De bedoeling voor ons is om neer te strijken in Henley-on-Thames. We hebben echter niet gerekend op de regatta,die dit weekend plaatsgrijpt. We moeten ons met de auto een weg banen door de menigte feestgangers met gestreepte colberts en strooien hoeden, en dames met bloemetjesjurken. En alles vol qua logeren natuurlijk. Het wordt dus Wallingford (ook On-Thames).

 

The George heeft fijne lauwe ales op tap, kamers met strijkplank en ketel, en lage balken om fijn je hoofd te stoten. Wallingford wordt reeds genoemd in de Magna Charta, dus qua historie zit het ook wel goed.

   

 

       

 

Logeren bij Queenie

Beste vrienden en volgers,

Zoals gebruikelijk hebben we de afreis niet al te vroeg vroeg gepland. Er was gisteren gewoon een werkdag, die overigens laat eindigde, vanwege het afscheid van een goede collega.

We gaan dan altijd gezamenlijk een hapje eten in het Oude Tolhuis, een uitspanning achter de kazerne, waarbij de vertrekkeling een cadeau krijgt en vrijgehouden wordt. We waren met achttien man, dus het Tolhuis kan op termijn nog aardig wat clandizie verwachten.

Gisteravond nog even 'onze' ooievaren uitgezwaaid, want ze zullen wel niet meer op het nest zijn als we terugkomen.

De eerste etappe voert ons naar Duinkerken, waar om 14:00 uur de ferry naar Dover af zal varen. De Nederlandse ochtendfiles zijn reeds aan kant, maar bij Antwerpen zijn we aan de beurt voor een paar heel aardige middagverstoppingen. We kunnen Antwerpen nog snel een kushandje toewerpen, alvorens het gas flink op de plank gaat ter doorkruising van het Vlaamse platteland, want we willen de boot niet missen. En gelukkig hebben we onze ruitenwissers meegenomen, we houden het namelijk niet droog.

Die ferries worden met het jaar groter en luxer. Waar zijn de tijden dat je auto met een hijskraan aan boord werd gehezen? Dat er boffie met gekak werd geserveerd op het kantinedek? En er sloependril was onder leiding van de bootsman? Die tijden zijn voorbij. Je kan nu gewoon bellen met je eigen telefoon, er is Wifi aan boord (hoewel je het kanaal over kan zwemmen voordat je je eerste Google resultaat binnen hebt). Gelukkig voel je nog wel deining onderweg.

Het zicht op de krijtrotsen van Dover geeft een fijn nostalgisch gevoel van thuiskomen. Koning Pluvius heeft zijn natte kruit reeds aan de andere kant van het Kanaal verschoten, het is hier voor Engelse begrippen zonnig te noemen. Afkloppen op het houten dashboard, Wimbledon is namelijk nog bezig.

 

Major Tom Tom leidt ons snel en efficient door de congestion op de M20 bij Londen. De major weet zelfs de weg naar Beaumont Estate in Old Windsor, waar we gereserveerd hebben. We zitten nu aan een cuppa op onze kamer in de Stuart Wing. Met uitzicht op de picknick-weide.

Straks een lauwe pint (of twee) en een steak. Vanavond life Masterchef on tellie, en morgen op audientie bij the Queen.　

Over het Kanaal

Beste vrienden en volgers,

Overmorgen steken we het kanaal over. Het wordt weer 's tijd voor weer een weekje Engeland.
Understatements, onderkoelde humor, onderkoelde wandelingen, overkoelde ales, prachtige
tuinen en alles wat er nog meer te beleven valt na het Brexit-referendum.

We houden jelui op de hoogte.